عباد طاقت مىآوردند كلام حقّ تعالى را استماع نمايند ؟ چنان‌كه كوه طاقت نياورد ظهور حقيقت كلام الهى را ، و حضرت موسى ( ع ) غش كرد ؛ پس ظاهر ساختن كلام را در ضمن الفاظ و عبارات و كتابت به جهت التفات به عباد است . پس عظيم بشمار شأن كلام الهى را ، و به عظمت و جلالت متكلّم توجّه و مبالات كن تا جاهل و غافل در قرائت آن نباشى . چنان‌كه حضرت امام ( ص ) مىفرمايد : قارى كلام اللّه ، بدون علم مثل معجب بىمال و ملك است ؛ زيرا كه به قدر علم و معرفت حقّ تعالى و صفاء قلب ، برخورد مىكند قارى ، اسرار و عجايب « قرآن » را ؛ چنان‌كه حضرت امير المؤمنين علىّ مرتضى ( ص ) مىفرمايد : اگر خواهم هفتاد شتر را از تفسير سورهء « فاتحة الكتاب » موقّر « 10 » و باردار مىكنم ؛ پس معلوم شد كه كلام اللّه را بطون بسيار است و برخورد به آنها به قدر قابليّت و علم و معرفت و صفاء قلب عبد است نه آنكه كلام اللّه ، محض ظاهر عبارات مكتوبه يا ملفوظه باشد كه قارى به قرائت آن و فهم معانى الفاظ آن قناعت نمايد و كمال قرائت را به علم قرائت كه متعلّق به الفاظ كتابت است داند . و حضرت امام ( ص ) مىفرمايد : چنان‌كه معجب بىمال و ملك - بسبب فقر خود - مبغض است خلق را و مردم نيز مبغض اويند بسبب عجب او و مخاصم با خلق در غير اوامر و نواهى ، مخاصم است با حقّ تعالى ، همچنين قارى بدون علم ، مخاصم است با حقّ تعالى ؛ زيرا كه عالم به مقصود الهى از كلام او نيست ؛ پس منظورش از قرائت الفاظ كلام ، خلاف منظور حقّ است ؛ و مخالفت منظور قارى با مقصود حقّ تعالى از كلام مخاصمه‌اى است ظاهر ، و شاهد آوردند بقول حقّ تعالى كه : وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُجادِلُ فِي اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ لا هُدىً وَ

--> ( 10 ) - سنگين‌بار